معنویت

این محتوا را به اشتراک بگذارید

واژه “Spirituality” (معنویت) از کلمه لاتین “Spiritus” به معنای “نفس” مشتق شده که آن نیز خود از “Spirare” به معنای “دمیدن” یا “نفس کشیدن” مشتق می‌شود. در ترجمه‌های لاتین عهد جدید “Spiritualis” یا شخص معنوی به کسی گفته می‌شود که زندگی او را روح‌القدس نظم می‌بخشد، یا تحت تأثیر قرار می‌دهد.

واژه “Spiritulitus” (معنویت) حداقل از اوایل قرن پنجم به کار رفته و مدت طولانی همین معنای ناشی از کتاب مقدس را حفظ نموده است. از آغاز قرن دوازدهم، این واژه بتدریج معانی ضمنی با کارکرد واقعی روانی به خود گرفت که در مقابل جسمانیت یا مادیت قرار داشت.

معنویت به عنوان سازه­ای گسترده، به باورها، اعتقادها و اعمال متعالی انسان که کلی و فراگیرند، اشاره دارد. معنویت را می­توان هم در درون و هم در بیرون از ساختارهای دینی رسمی تجربه کرد و در مقایسه با دین گسترده­تر و شخصی­تر است .

معنویت با سرمایه­گذاری فعالانه مجموعه­ای از ارزش­های درونی انسان مرتبط بوده و به فرد احساس داشتن معنا، یکپارچگی، وحدت و هماهنگی درونی و ارتباط با دیگران (وحدت با زندگی، طبیعت و جهان) می­بخشد. این مفهوم انتزاعی دارای ابعاد مختلفی بوده و اهمیت آن در چگونگی ارتباط آن با سلامت جسمی، روانی و اجتماعی انسان می باشد و جهت درک باورها، نگرش ها و رفتارهای سلامتی به خصوص در افراد آسیب پذیر بسیار اهمیت دارد.

معنویت حس ارتباط با خود، دیگران، طبیعت و یک نیروی مافوق و غایی است  که به انسان در یافتن معنی و هدف زندگی کمک می کند و  با خصایص انسانی از جمله راستگویی، عشق، مراقبت نمودن، عقل و خرد، همدردی و مهربانی مرتبط بوده و تعادل پویای آن التیام بخشی جسم، ذهن و روح را ممکن می سازد.بسیاری از افراد برای پاسخ دادن به سوالات دشوار در زندگی خود، به ویژه در هنگام رویارویی با مشکلات زندگی به معنویت روی می آورند.

اعمال معنوي در حالات سلامتي و بيماري، عادات روزانه زندگي انسان را هدايت و منبع حمايت، قدرت و بهبودي وي مي باشد. انسان ها غريزه اي براي پيدا کردن معني و هدف در تجارب زندگي خود دارند که در هنگام مواجهه با بيماري های تهديد کننده زندگي مانند سرطان، ایدز و آلزایمر، این غریزه افزايش مي يابد.

در چنین مواردی، انسان ها جهت رسيدن به آرامش و اميدواري، به معنويت و ارتباط با خدا روي می آورند. لذا معنويت مي تواند بر سلامتی انسان تاثیر مثبت بگذارد.

 

دارا بودن یا پرورش ویژگی های شخصیتی زیر سبب افزایش سلامت روان می‌ شود:

 

 ۱- واقع بینی: یعنی فرد بتواند نقص ‌ها،‌ كاستی ‌ها و ضعف ‌های خود را بپذیرد و از ایده‌آل گرایی و كمال گرایی پرهیز كرده و اهداف زندگی را واقع بینانه ترسیم كند.

 

۲توانایی لذت بردن از زندگی: یعنی به جای نگران بودن برای آینده و ایجاد اضطراب در خود و یا حسرت خوردن برای گذشته و ایجاد افسردگی در خود، بكوشد در زمان حال زندگی كند.

 

۳- اصل تعادل در زندگی: یعنی افراد بین تمام ابعاد زندگی خود، یك نظم و هارمونی ایجاد كنند، به عبارتی در ابعادی چون كار و تفریح، استراحت و ورزش، تنهایی و معاشرت و عبادت، تعادل برقرار نمایند.

 

۴- داشتن انعطاف پذیری: یعنی فرد بدون تعصب و ژرف اندیشی، آرا و نظریات دیگران را تحمل کند و برای رسیدن به موفقیت، راه های مختلف را بررسی نماید.

 

۵- توانایی مُدارا با استرس‌ها: انسان باید از این توانایی برخوردار باشد كه استرس‌ ها را به عنوان یكی از واقعیت‌ های زندگی بپذیرد و بدون فرار از مشكلات، با آنها مقابله کند.

 

۶- مسئولیت پذیری:‌ فرد با دارا بودن این خصیصه، می تواند مسئولیت اعمال، رفتار و گفتار خود را بپذیرد و بدون هیچ گونه دلیل تراشی و توجیه، خطاها و اشتباهات خود را به گردن دیگران نیندازد.

 

۷- داشتن ارتباطات سالم با دیگران: در دنیای صنعتی امروز، افراد به دلیل مشغله مادی زیاد، فرصت در كنار هم قرار گرفتن را ندارند که آن ها را از نظر عاطفی از همدیگر دورتر می‌ كند.به گزارش پارس ناز یكی از راه‌های رسیدن به سلامت روان این است كه افراد، ارتباطات خود را بیشتر كرده و مهارت همدلی را در خود تقویت كنند، یعنی دنیا را از دید دیگران نگاه كنند و خود را در غم‌ ها و شادی‌ های دیگران شریك نمایند.

 

 

نظرات (0)

هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

  1. ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید