فرا واقع گرایی

این محتوا را به اشتراک بگذارید

اگر چه سورئالیسم را به فراواقع گرایی ترجمه می‌کنند، اما شاید عبارت واقعیتِ واقعی‌تر توصیف بهتری برای این مکتب باشد. سورئالیسم مدعی نیست که می‌خواهد از مرزهای واقعیت بگذرد، بلکه معتقد است که عموم انسان‌ها بخش خیلی کوچکی از سرزمین واقعیت را در نوردیده‌اند.

مکتب سورئالیسم را از فرزندان مکتب دادائیسم می‌دانند.

جدی نگرفتن مرزها و چارچوب‌های رسمی و قواعد پذیرفته شده توسط دادائیسم، در مکاتب متعددی نفوذ و رسوخ کرد که از جمله آنها می‌توان به مکتب سورئالیسم اشاره کرد.

با وجودی که تفکر سورئال را نمی‌توان به صورت شفاف و قطعی از دادائیسم تفکیک کرد، اما تولد رسمی سورئالیسم را با مانیفست سورئالیسم که در سال ۱۹۲۴ توسط نویسنده‌ی فرانسوی آندره برتون منتشر شد مقارن می‌گیرند.

سورئالیسم پایه‌های فکری خود را بر تفکر زیگموند فروید قرار داد.

سورئالیست‌ها بر این باور بودند که رویاها و ناخودآگاه و سایر بحث‌هایی که فروید مطرح می‌کند می‌تواند دریچه‌ای به خودِ واقعی‌ترِ انسان باشد. انسانی که اسیر زنجیر عقل و منطق نیست.

توجه به رویاها، احساسات لحظه‌ای، عبور از مرزهای پذیرفته شده‌ی باور و فرهنگ عامه، شگفتی آفرینی، حذف نکردن و پنهان نکردن احساسات و شکستن مرز ممکن و ناممکن، از ویژگی‌های مکتب سورئالیسم محسوب می‌شود.

سورئالیسم در ادبیات، فیلمسازی، نقاشی و عکاسی و سایر جنبه‌های فرهنگی و هنری، علاقمندان خود را پیدا کرده است.

پابلو پیکاسو و هنری مور، از جمله سورئالیست‌های مطرح محسوب می‌شوند.

 

عقاید سوررئالیستها:

1- واقعیت و رویا: سوررئالیستها رویا را برابر با واقعیت می دانند و این دو را بر روی هم «فرا - واقعیت» می نامند.

2- نگارش اتوماتیک: در تعریفی که برتون از سوررئالیسم ارائه داد، نوشتن و سرودن در آن واحد را توصیه کرد. به اعتقاد او، شاعر سوررئالیست باید نوعی فرستنده باشد که هر آنچه را که از ضمیر ناخودآگاهش می گذرد، بدون اعمال کنترل منطق و خرد آن را بدون کم و زیاد کردن بر روی کاغذ بیاورد.

3- پوچی و بی معنایی: فراواقع گرایان با رها کردن خود از قید و بند سانسورهای منطقی، اخلاقی یا زیبایی شناختی برای ایجاد جملات و تصاویر تا سرحد بی معنایی و پوچی پیش می روند. حتی آنان این مسئله را حالتی شاعرانه برای خود می دانند.

4ـ تحریک مردم و هرج و مرج طلبی: سوررئالیستها میل به تحریک مردم را از دادائیستها به ارث برده اند. آنها تجمع های مردمی و تظاهرات پر سر و صدا به پا می کردند. به عنوان مثال، در سال 1942، در مرگ آناتل فرانس (نویسنده فرانسوی 1924 ـ 1844) هجویه ای به نام «جنازه» منتشر کردند. اینگونه رفتار سوررئالیستها با عقاید آنارشیستها (هرج و مرج طلبها) که با همه محدودیتهای نظام اخلاقی و زیبایی شناختی مخالفت می کنند، منطبق است.

 

نظرات (0)

هیچ نظری در اینجا وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

  1. ارسال نظر بعنوان یک مهمان ثبت نام یا ورود به حساب کاربری خود.
پیوست ها (0 / 3)
مکان خود را به اشتراک بگذارید